میـــــــان مانـــــدن و نمانـــــدن

فاصـــــــــله تنها یك حرفــــــ ساده بود

از قــــــول من

به بــــــاران بے امان بگو :

دل اگــــــر دل باشد ،

آبـــــــ از آسیابــــــ علاقــــــــه اش نــــمے افتــــــد

چشمانــــaــم را دیگـــر باز نمی کنم

دیدن این همهــــeــــ جایِ خالی ِ" تـــ ـ ـ ــو"

عاقبتـــــــ ــ مــaــرا ..

یا می کشتــــ یا کـــoـــور می کنـــد ..

بـــه شـــوق ِ دیــــدارت ..

چـــه آب و جـــارویی راه انـــداخــتــه انـــد !

چــشـــمـــهـــا و مــــژه هــــایـــم ...

دارند عصبی*اَم می*کنند کلمات

وقتی به حذفِ نامِ تو

رأی نمی*دهند...

اشتبـــاه مــن ايـن بــود ....
هــر جــا رنــجيدم ، لبــخند زدمـ ....
فــكر كــردند درد نــدارد ، سنــگين تر زدنــد ضــربه ها را ...

حـــــوّا هـــــــم که باشی

من آدم نمی شــــــوم

پس بیخودی جای بووســـه

سیبــــــ تعارفَ م نکن !

هرگاه صداي جديدي سلام مي کند

تپش قلب مي گيرم!

من ديگر کشش خدا حافظي ندارم

مرا ببخش

که جواب سلامت را نمي دهم!!...