پــاهــایت را مــردانـــﮧ روے هَــم مے گــذارے
و

مـــטּ چـــﮧ زنــانـــﮧ بـوے بـودنـت را بــراے روز مبـادا


تـُـوے جیـــب هــایَـــم جــا مےدهـــم

وقتے مَــرا دَعــوت بِـــﮧ آغوشــت میــڪنے

مَــטּ پُــر از ســڪـوت مےشــوم

از چشــم هایم مےگــذرم و مےگُـــویَــم :

"چَشــــــــــم"

اِیـــטּ زَنـــانــگے را دوســـت دارم

وقتے ڪــــﮧ تـُو اســیرَش میــشـوے

ﻣﻨـــﻮ ﺑﺒﺨــﺶ
ﺑـــــﻪ ﺧﺎﻃﺮﻩ ﻫﻤــــﻪ ﺩﺭﻭﻏــﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﻧﮕﻔﺘـﻢ
ﺑـــــﻪ ﺧﺎﻃﺮﻩ ﺯﻧﺪﮔـــﻲ ﺍﻱ ﻛـــــــﻪ ﻧﻜــــــــﺮﺩﻡ
ﺑـــــﻪ ﺧﺎﻃﺮﻩ ﻟﺤـــــﻈﻪ ﻫﺎﻳــــﻲ ﻛﻪ ﻧﻤُــــــــــــﺮﺩﻡ

غصــه نخــور ؛

کنــار آمـده ام بـا نبـودنت . . .

خیلـی که دلـم بگیـرد،

گـــــــــریـــــــــــه میکنـم !

به سلامتی همه اونایی که حالشون خوب نیست ، اما می خندن که حال بقیه گرفته نشه..

خيابان ها

از پرسه هاى بيهوده ى من

خسته شده اند...

و دستمال ها

از گريه هاى گاه و بيگاه من

به ستوه آمده اند...

آينه هم

از تلخى نگاهم

شكست...

اما تو چرا از ناله هاى دلتنگى من

دلت هنوز هم سنگ است؟؟؟؟

میخواهم برایــت تنهــــایی را معنــی کنم !
در شهر کنار خیابانی ایستاده ای , هوایی سرد, صدای همهمه مردم
سیـــگار سیــــگار انتظـار....
به خودت می آیی
یادت می آید نه کســی است که از راه بی آید
... ... نه دستی که بازوهایت را بگیرد
نه صدایی که میان این همهمه ها اسمت را صدا کند....!
اسم این تنهــایی ست..

دوباره عود میکند عفونتِ لذیذِ خاطراتِ تو!

کرخت میشوم

بغض میکنم

سست میشوم.

گول میزنم خودم را

که لیاقت مرا نداشت...!

بغض دارم...نه!

بغضی داشتم که ترکید...

اما هر چقدر گونه هایم را لمس می کنم

خبری از تر شدن نیست

می خواهم چشم هایم را طلاق بدهم

اجاقشان کور است...