بعضے ها رو باید از تــو رویـــآت بڪشے بیرون و

محــــڪم بغلش ڪنے،

بعــــد آروم در گوشش بگے :

آخــــ ه تو چرا واقـــــعے نیستے لامّصبـْ. . . !!؟؟

عــاشقــانه هــایی که برایتــــ مینویسمـــ ؛

مثل آن چــای هایی هستند کــه خــورده نمیشونـد !

یــخ میـــ ــکنند و بــاید دور ریختــــ !

فنجانتــــ را بده دوبـــاره پر کنمـــــ

از رفتنت برای هر کسی گفتم

حــــق را به من دادند ؛

اما این ها نمی دانند . . .

که من ، حق را نمی خواهم !

حق که برای من ، تـــــو نمی شود

نمیدانم به جای کدامین واژه سکوت را جای گزین کرده ام

و به جای کدامین غصه تمام رنجها و درد ها را در کوله بارم ذخیره کرده ام و با خود میبرم

به هوای کدامین نگاه و کدامین دیدار چشم هایم را بسته ام و در جاده ای بی سرو ته زندگی قدم

می گذارم تنها

در این تنهایی عمیق که به اندازه همه تنهایی خدا عمیق است که حتی دست های

فرشته های خدا هم به آن نمیرسد

اینجا آن جا

حالا تمام آن روز های دست مانده

و هیچ کس آن خیابان را تا انتها نرفت

عشق تو

شوخی زیبایی بود که خداوند با قلب من کرد !

زیبا بود

امّا

شوخی بود !

حالا . . .

تو بی تقصیری !

خدای تو هم بی تقصیر است !

من تاوان اشتباه خود را پس میدهم . . . !

تمام این تنهایی

تاوان « جدّی گرفتن آن شوخی » است . . . !

وقتــی آدم یکــــ نفـر را دوستــــ داشتـــه بـــاشــد

بیشتـــر تنهـــــاستــــــــــ !

چــون بـــه هیــچ کــس جـــز همـــان آدم

نمـــی تــوانـــد بگـــویـــد چــه احســاسـی دارد...

و اگـــر آن آدم کســی بـــاشــد کــــه

تــــو را بــه سکـوتــــــ تشــویـق کنـــد

تنهــایــی تـــــــو کـــامــل مــی شـــود..

چِقَـــدر دِلــَـــم مــے خواهـــَــــد

نامِـﮧ بِنِویسَم

کاغَذ و پاکَتــــ هــَــــم هَســــت

و یـِک عالَمـِﮧ حـــَـــرف!

کاشــــ ،

کَســے ،

جایــے ،

مُنتَظِرَم بــــود...